bütün güzellikler

hanımelleri bitmek üzereydi
yaşlı şiirlerine dönüyordun
geceydi
uykusuzluktu
bunları zaten biliyordun

bir noktürnden araklamıştın
şu siyah dizeyi
''dizlerimin üstüne sessizce düşüyordum''
eksiliyordun anılarınla
bunları zaten biliyordun

üstünde
göçebe kuşların hali vardı
bir kentten sana kalan
soluksuz bir yaşam
bunları unutmak istiyordun

II

sokaklarından geçiyordun
geçiyordun sevgisiz tenhalığından
yorulup çöküyordun
çöküyordun karanlığından

III

cesediyle uyurdu bu hain şehir
kokusundan güvercinlerin
kokusundan kedilerin köpeklerin
şifa bilmez bir nefretin
kokusundan boğulurdu bu şehir
cesediyle uyurdu.

parklarında
arabalarında
apartmanlarında
uyku tutmaz sokak lambalarında
bir cinnetle uyur
bir cinnetle uyanırdı bu hain şehir

sen
sabahın kir tutmamış bu yüzünde
çocukluğunun minik ellerinde
çirkinliğini sevdiğin bu şehrin
çiçekbozuğu suratına
nakaratsız bir ağıt savururdun

IIII

ölümün tek kişilikti
yaşamın gibi
sürgün verecektin de unuttun
kargasız korkuluklar gibi